: S o r b e t : Passion Of L!fe*

วันนี้ว่าง(กว่าวันอื่น) เห็นมีกิจกรรม Blog Action Day 2009 ปีนี้จะเป็นเรื่อง climate change

หรือการเปลี่ยนแปลงสภาวะอากาศ...อินเทรนน่าดู

จริงๆเรื่องนี้มันก็มีมานานแล้วเพียงแต่ไม่บูม จนมีกระแสนู่นนี่มาคนเลยเริ่มรู้สึก

ซึ่งจริงๆเรียกว่ารู้สึกเพราะสื่อน่าจะชัดเจนกว่า คือรู้สึกเพราะเค้าพูดกันเยอะนั่นเอง

นอกจากคนที่ได้รับผลกระทบโดยตรงเช่นชาวบ้านที่อาศัยแถบๆชายฝั่ง ที่น้ำทะเลท่วมเข้ามาจน

ที่ดินหายไปทุกปี ทุกปี อันนี้รู้สึกจากประสบการณ์จริงล่ะ

วิธีช่วยลดโลกร้อนมีมากมายที่เขาเล่ากันมา แต่วิธีที่เราทำอยู่ประจำทุกวันคือหิ้วแก้วน้ำ

(ซึ่งมันก็ทำจากพลาสติกล่ะนะ ) ไปใส่ชาเย็นจากโรงอาหารมากินทุกวัน และเวลาซื้อของนิดหน่อย

ก็จะพยายามไม่ใส่ถุง (ขอแค่พยายามเพราะบางที่ การใส่ถุงก็เหมือนการบอกว่าจ่ายเงินแล้ว)

คล้ายๆกับที่เคยเขียนไว้ใน entry ขยะในมือฉัน ตอนนีที่เพิ่มขึ้นมาคือเก็บกระป๋องน้ำอัดลมไว้ให้พี่ที่ทำงาน

เอาไปขายต่อ แยกห่วงไว้ให้น้องอีกคนเอาไปบริจาค

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาไปกินข้าวกับเพื่อน เขาเคยไปเรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่เกือบปี เล่าว่าที่ญี่ปุ่นแยกขยะ

กันอย่างจริงจังมาก มีบอกว่าวันไหนจะทิ้งขยะแบบไหน ทิ้งผิดไม่พอถูกปรับอีก แล้วบางทีก็จะไม่ทิ้งให้ด้วย

มีวันนึงเขาต้องถือขยะกลับมาทิ้งที่บ้านเพราะไม่รู้จะทิ้งยังไง ขยะนั่นเป็นประมาณกระบอกใส่มันฝรั่ง

ที่ตัวเป็นกระดาษ ก้นเป็นฟรอยด์ แล้วฝาเป็นพลาสติก!  

แน่นอน ฝาทิ้งถังพลาสติก ตัวกระบอกตัดก้นทิ้งลงถังใส่ฟรอยด์ แล้วเอาตัวมันทิ้งลงถังกระดาษ (อุแม่...)

เหมือนเป็นพิธีกรรมอะไรซักอย่างแต่เราชอบนะ เขาบอกว่าคนญี่ปุ่นถูกฝึกมาให้เป็นแบบนี้

 อย่างกล่องที่ใส่อาหารจากซุปเปอร์มาเก็ต บ้านที่เขาไปอยู่ด้วยก็จะล้างก่อนนำไปส่งคืนที่ซุปเปอร์

เพราะให้เหตุผลว่าถ้าทิ้งไปเลย เขาก็ต้องเสียเวลาแยกแล้วเอาไปส่งที่ซุปเปอร์อีกที ก็แยกให้

ล้างให้ แล้วเอาไปส่งเอง เป็นการลดขั้นตอน อ่านถึงตรงนี้แล้วก็นึกสงสัยว่าทำไมเขาดูว่างจังนะ

แล้วก็งงว่ากล่องอะไรนะถึงได้ต้องล้างส่งคืน  เดี๋ยวไปเที่ยวแล้วจะดูงานเรื่องนี้ด้วยละกัน ฮ่าๆ