: S o r b e t : Passion Of L!fe*

เรื่องร้ายส่งท้ายเมื่อปลายปีทำให้ทุกคนรับปีใหม่ด้วยความเศร้าและความกังวล เราก็เป็นอีกคนที่อยู่บ้านเกือบทั้ง 4 วันที่หยุดยาว รู้สึกว่าที่บ้านนี่อบอุ่นและปลอดภัยดีจริง-จริงเลย ส่วนหนึ่งก็คงจะเที่ยวซะเยอะจนไม่ค่อยได้นอนอยู่บ้านนี่ล่ะ

แต่ความสุขก็หมดลง T_T ตื่นเช้า เอาตัวเป็นขนไปทำงาน ระหว่างเดิน-เดินอยู่เหลือบไปเห็นถังขยะ รีบเดินผ่านไปอย่างเร็ว เงยหน้าเจอถังขยะอีก เลี้ยวขวาหลบทันทีเพื่อจะไปเจอถังขยะอีกหนึ่งใบ =_=''นี่เราเป็น binphobia ไปซะแล้วล่ะนะ (ว่าแต่ทำไมท่าน้ำถึงถังขยะเยอะยังงี้ล่า!! ) ถ้ามัน "มีอะไร" ขึ้นมาชั้นจะทำไงดีล่ะเนี่ย =_=''

นึกถึงคนที่ก่อเรื่องวุ่นวายทั้งจริงแล้วก็หลอก ก็นึกไปถึงหนังสือ "โลกของหนูแหวน" ที่เคยอ่านเมื่อนานแล้ว วันนี้เลยไปรื้อชั้นหนังสือเอามาเล่าตอนที่ชอบตอนนึงให้ฟัง

หลังจากหนูแหวนกลับมาจากเล่นตั้งเต ก็พบข่าวว่าน้าได้ตายเสียแล้ว หนูแหวนที่เคยรู้จักกับความตายครั้งแรกก็ตกใจและกลัวมาก ยิ่งเห็นน้ากลายเป็นขี้เถ้ากองเดียว หนูแหวนก็รู้สึกกลัวเข้าไปใหญ่ เธอเลี่ยงไปเดินที่ริมน้ำ หน้าตาหม่นหมองจนต้นไผ่ทักขึ้นว่า

"เธอเป็นอะไรไปจ๊ะ" ต้นไผ่ซัก

"ฉันกลัวตาย"

"เวลาตายแล้ว เราก็กลายเป็นขี้เถ้ากองนิดเดียว ไม่มีค่าอะไร ตายน่ะน่ากลัวออก"

"เธอกลัวตัวเองจะไม่มีค่าหรือ"

"ใครก็ต้องตายกันทั้งนั้น วันหนึ่งๆทุกคนจะต้องกลายเป็นของไร้ค่า ปัญหาจึงมีอยู่ว่า ระหว่างที่เรามีชีวิตอยู่เราจะทำตัวของเราให้มีค่าอย่างไรต่างหาก แล้วอีกอย่างหนึ่ง" ยอดไผ่โน้มกิ่งชี้ไปที่กอหญ้า

"เธอเห็นหญ้าเหล่านี้ไหม แม่ของเธอเคยใช้ให้ดายหญ้าเหล่านี้ใช่ไหม"

"เธอดายมันออก เธอทำให้ต้นหนึ่งตายได้ เธอทำให้กอหนึ่งตายได้ แต่เธอไม่สามารถทำให้ทั้งหมดตายได้ นั่นไง มันยังอยู่ที่นั่น"

"ความตายก็เหมือนกัน ทำให้เราตายได้ทีละหน่วยทีละหมู่ แต่ว่าไม่สามารถทำให้เราทุกคนตายได้หมดเลย เรายังสามารถงอกงามเติบโตไปในทางของเรา ความตายไม่ได้เป็นของน่ากลัวนักหรอก"

แต่แล้วต้นไผ่ก็ต้องสะดุ้ง "นั่นเธอกำลังจะทำอะไรน่ะ!"

"ฉันจะขุดหน่อไม้เอาไปแกงกิน" หนูแหวนตอบ "มันไม่นำความตายมาให้พวกเธอทั้งหมดหรอก"

นี่ล่ะ ความน่ารักของหนูแหวน : )

* ข้อความข้างบนถูกลดทอนให้สั้นลงนะจ๊ะ

* ไม่ว่าผู้ประสงค์ร้ายจะทำยังไง ก็หยุดความเจริญของบ้านเมืองเราไม่ได้หรอก...