: S o r b e t : Passion Of L!fe*

เล่มนึงแน่นอนล่ะ เคยเขียนถึงหนังสือเล่มนี้ไปสองครั้งแล้ว แต่วันก่อนรื้อชั้นหนังสือข้างเตียงเลยเจอมันแอบวางอยู่ เลยเอามาอ่านใหม่

มีคนบอกว่า หนังสือแต่ละเล่ม อ่านในช่วงเวลาที่ต่างกันออกไป ก็จะได้มุมมองใหม่ๆขึ้นมาเรื่อยๆ เราเองไม่ค่อยรู้สึกหรอก เพราะไม่ค่อยอ่านหนังสือซ้ำ ถ้าไม่นานมากแล้วจริงๆ กับเล่มนี้พอหยิบขึ้นมาอีกที ก็เข้าใจ (ในอีกมุมมอง) ว่าทำไมมันถึงอยู่ในใจเราตลอดมา

The Alchemist เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มที่ละทิ้งทุกอย่างมาเป็นคนเลี้ยงแกะ (เลี้ยงแกะจริงๆไม่ใช่นิทานเด็กโกหกนะ) เพราะเป็นทางเดียวที่จะได้เดินทางไปรอบๆ และตามหาความฝันของเขา (ในเล่มนี้หมายถึงความฝันที่นอนหลับฝันไป และความใฝ่ฝันของเขา)
พออ่านแล้วเหมือนหนังสือมันพยายามปลุกระดมอะไรเราซักอย่าง มันเข้าไปกระตุ้นอะไรที่อยู่ลึกๆในใจ ตัวตนของเราเองที่โดนวิถีของสังคมขีดให้ก้าวเดิน

เปาโล โคเอโย เขียนไว้ดีมากๆ เรารู้แล้วว่าทำไมเราถึงชอบหนังสือเล่มนี้มากมาย เพราะในแต่ละหน้า จะต้องมีซักประโยคที่กระแทกใจเรา ขนาดนั้นเลยเชียวนะ หนังสืออะไรที่จะกระทบใจได้บ่อยเท่าเล่มนี้คงหายากเต็มที

อย่างตอนที่ ซานติเอโก คุยกับราชา(ชายแก่)ในเมือง ก่อนจะตัดสินใจเดินทาง

"เมื่อคนทำขนมปังยังเป็นเด็กหนุ่ม เขาเคยอยากเดินทาง แต่เขาคิดว่าน่าจะซื้อร้านขนมปังสักร้านก่อนและกันเงินส่วนหนึ่งไว้ เมื่อเขาอายุมากขึ้น เขาอยากเดินทางไปแอฟริกาสักเดือนหนึ่ง เขาไม่เคยรู้ว่าไม่ว่าจะอยู่ ณ ช่วงไหนของชีวิต คนต่างสามารถทำในสิ่งที่เขาฝัน"

"เขาน่าจะเป็นคนเลี้ยงแกะ" เด็กหนุ่มว่า

"เขาก็เคยคิดจะเป็น" ชายแก่บอก "แต่คนทำขนมปังมีความสำคัญกว่าคนเลี้ยงแกะ คนทำขนมปังมีบ้านของเขาเอง ในขณะที่คนเลี้ยงแกะนอนกลางท้องทุ่ง และพ่อแม่ของผู้หญิงคนไหนก็คงอยากเห็นลูกสาวของตัวแต่งกับคนทำขนมปังมากกว่าแต่งงานกับคนเลี้ยงแกะ"
...
"ในระยะยาว พวกเขาจะเห็นว่าความคิดของคนอื่นต่อคนเลี้ยงแกะและคนทำขนมปัง สำคัญยิ่งกว่าชะตากรรมของพวกเขา"

โอ๊ย...จี๊ดด โดน...โดน